Excuses van de NMBS!

Ja, het was me wat vorige week. ’s Avonds twee uur later thuis, ’s ochtends een afgeschafte trein die volgens de app gewoon reed. Ik heb me een beetje (!) kwaad gemaakt. Op mijn blog en op Twitter. En ik heb excuses gevraagd. En gekregen! Jawel.

Pech

Dat ik twee uur later thuis was ’s avonds, dat is de wet van Murphy, zegt de NMBS. Twee treinen waren in panne gevallen. Net de treinen die mij thuis moesten brengen. Pech dus.

Ja, pech. Echt pech? Ik weet het niet, hoor. Mijn trein is een oude trein. Hij is al verschillende keren in panne gevallen. Zo was de tractie eens kapot. Dat lees je hier.  De locomotief heeft het al verschillende keren begeven, met vertraging tot gevolg. Of de trein werd ’s ochtends afgeschaft door één of ander ‘technisch probleem’. Mijn treinbegeleider heeft zelfs ooit eens gezegd ‘dames en heren, onze trein valt bijna uit elkaar.’ Echt geruststellend is dat niet.

Dus ja, als je oude treinen inzet, dan is de kans dat ze pech hebben groot. Dus zo toevallig is het dan ook weer niet. Murphy passeert al eens rapper op versleten treinen.

Werk aan de app

De NMBS geeft mij volledig gelijk als ik zeg dat de app niet goed werkt. En daar is een verklaring voor.

De app werkt goed op het moment dat treinen rijden.

De app werkt met sensoren. Als de trein aan een sensor passeert, wordt dat geregistreerd. Zo weet de app of je trein op tijd of te laat aan die sensor is gepasseerd en vermeldt hij +0, +1, +2 enz. Maar als je trein niet rijdt, passeert hij niet aan een sensor, en weet de app van niks!

Dus als je trein geblokkeerd staat, of je trein moet nog vertrekken, krijgt de app geen info binnen. Dan moet dat manueel ingevoerd worden. En dat gebeurt niet, of op het laatste moment. Dus als jij 10 minuten moet wandelen naar het station, dat het vertrekpunt is van de route, dan weet je nooit op tijd of je trein wel rijdt of niet.

Toppriotiteit

Ik ben al blij dat de NMBS weet dat er iets schort aan het systeem. En meer nog: het is een topprioriteit om die app beter te maken. Om de informatie naar de reiziger beter te stroomlijnen. 

Hoera! Maar je kent dat: dat is veel werk en dat kost veel geld. Dus het zal nog een paar jaar duren voor alles werkt zoals het moet. En het is ook voor de NMBS frustrerend.

Allez vooruit, we zijn dus allemaal gefrustreerd. Maar of dat de pijn verzacht?

In elk geval: een pluim en een dikke dankjewel voor de mensen die het Twitteraccount van de NMBS beheren. Bedankt om te proberen onze frustratie te temperen. Bedankt om informatie te zoeken die we zelf niet krijgen. En om zo geduldig te zijn. Bedankt.

Advertenties

2 treinen in panne.

Hoe kan ik mijn treinreis van gisteravond in enkele alinea’s neerschrijven? Het wordt een uitdaging. Kort gezegd: ik kon om 18u45 thuis zijn, maar het werd 20u40. En vanochtend is mijn trein afgeschaft.

Een geluk bij een ongeluk

Ik moet langer werken. Ik neem dus niet de rechtstreekse trein naar Wervik. Ik neem de latere trein, via Kortrijk. Maar het is chaos in Brussel Centraal. Overvolle perrons,  spoorveranderingen, vertragingen…

20190612_081442

Ik vraag op Twitter wat er aan de hand is. ‘Dag Pendelaar, 8009 kampt met een technisch probleem.^Dries.’

Huh? 1 trein kampt met een technisch probleem en alles staat vast? Juist ja, dit is Brussel Centraal. Hier loopt alles vast als er één trein een probleem heeft.

Maar wacht eens. De 8009, dat is mijn rechtstreekse trein naar Wervik. ^Dries weet dat ik die normaalgezien neem. Grappig, ik krijg een op maat geschreven antwoord van de NMBS! Maar goed: een geluk bij een ongeluk: ik zit niet op de 8009, ik was niet van plan die te nemen. Jammer dat die in panne staat, maar ik moet de trein naar Kortrijk hebben. En ja, die heeft vertraging. Door mijn kapotte trein.

De trein valt stil

Met wat vertraging kunnen we leven (anders was ik al lang dood). De chaos blijft in Brussel Centraal. Spoorveranderingen aan de lopende band. Alle treinen komen aan op spoor 4. Wat een gedoe. Uiteindelijk komt de trein naar Kortrijk aan, met een klein kwartier vertraging. Het is drummen en duwen. Maar ik vind een plaatsje.

Net na Brussel Zuid valt de trein stil. De motor valt uit, de airco valt uit, enfin: alles valt uit. Lap. We horen niks. Na tien minuten ‘ding dong’. ‘We staan voor een rood sein. We wachten om te mogen vertrekken.’ Wij pendelaars geloven dat niet. Iemand naast mij zegt ‘en daarom is de motor uitgevallen?’.

We wachten. Na drie minuten ‘ding dong’. ‘We wachten nog altijd om te mogen vertrekken.’ Jaja. Dat zal wel. Na drie minuten ‘ding dong’. ‘Blijkbaar zijn er problemen met de locomotief.’ Voila. Zie je wel dat er meer aan de hand is? Hoe is het toch mogelijk dat wij pendelaars eerder weten wat er aan de hand is?

Daar staan we dan. Mijn rechtstreekse trein staat in panne in Brussel Centraal. De trein via Kortrijk staat in panne net buiten Brussel Zuid. Zucht. Diepe zucht.

Dé vraag

De trein kan na ongeveer 20 minuten weer vertrekken. Oef. Mijn aansluiting in Kortrijk mis ik sowieso. Ik moet er 50 minuten wachten op de trein naar Poperinge. En die heeft -uiteraard- ook vertraging. Een uur wachten in Kortrijk dus. Ik maak er het beste van en ga wandelen.

20190612_082025.jpg

Maar. Dé vraag: geraakt de P8009 vanavond nog in Poperinge? Gaat hij morgenvroeg rijden? Als hij niet in Poperinge geraakt, kan hij de volgende ochtend niet van Poperinge naar Brussel rijden. ^Dries verzekert mij dat ze er alles gaan aan doen om de trein te laten rijden.

20190612_082237

^Dries zegt dat goed. Vorige keer was hij grof tegen mij. Dat lees je hier: “Kijken in de toekomst? Dat doen wij niet, hoor.” Toen heb ik daarover geklaagd en heeft hij onder zijn voeten gekregen. Nu is hij vriendelijk. Ik apprecieer dat. Maar bon, ik weet dus nog niet of de trein morgenochtend rijdt.

Volg de app, hij volgt de treinen niet.

Ik kijk ’s avonds laat nog op de app. Bij de trein van 7u13 naar Brussel staat +0. Hij zou dus rijden. Maar ik ben achterdochtig. Want er staat normaal pas +0 als de trein vertrokken is.  Als ze echt zeker weten dat hij rijdt. Dat legde ik al eerder uit in dit verhaal. 

Maar goed, ik panikeer niet. Ik denk dat het een extra service is van ^Dries. Om mij te laten weten dat de trein in Poperinge is geraakt en dat hij rijdt.

Ik word vanochtend wakker. Bij de trein staat nog altijd +0. Hij zal dus rijden. Een half uur later is hij afgeschaft. Hoe is dit toch mogelijk?! ^Tony, die de ochtendshift heeft op Twitter, weet niks van de panne van gisteravond.

20190612_083010

Ik laat het hem weten. Ik help hem een handje. Want ^Tony is blijkbaar niet op de hoogte. Hij geeft mij gelijk.

20190612_083039

Nog een trein in panne? Dit kan toch niet? Ik ben boos. Ontgoocheld. Ik schrijf nog een tweet.

20190612_083107

En daarmee is alles gezegd denk ik. En neen, excuses heb ik (nog) niet gekregen. Het blijft helemaal stil op Twitter. Ook straf.

Ai mijn oren.

Ik ben terug. Ik ben op reis geweest. Ver weg, in de middle of nowhere, in de natuur en de stilte. Vandaag pendel ik weer. In de spits, tussen de mensen en het lawaai. De aanpassing is groot.

Chillen en smoren in het Erembodegembos

Terwijl ik dit schrijf, op de trein van Brussel naar Wervik, zit een meisje keiluid te praten met haar vriend. De trein kraakt en piept. En PONG, daar is de aankondiging. In het Nederlands en het Frans. Met alle haltes. Het zijn er 11.

Zoveel lawaai.

Waarom praat dat meisjes zo luid? Wij moeten toch niet allemaal weten dat ze haar vriend 1 dag in de week niet wil zien? Wij moeten ook niet weten dat het Erembodegembos leuk is voor jongeren. Om te chillen en te smoren.

Kunnen ze de veringen, koppelingen of wat dan ook van deze boemeltrein niet eens smeren? Al meermaals heb ik gevreesd dat hij bij een sporenwissel uit elkaar zal vallen. Zoveel gepiep en gekraak!

Met de vingers in de oren

Is er iemand die op een perron in Brussel Centraal kan staan zonder op een gegeven moment zijn oren te bedekken? Wat een hels lawaai maken die treinen. Piepende remmen, schurende wielen, ploffen en knallen. Ik vind het verschrikkelijk. Een collega van mij gaat pas op het laatste moment op het perron staan. Zijn oren kunnen de geluiden niet aan. Ik begrijp hem volledig.

De treinen piepen, ze blazen, ze zuchten, kraken en puffen. Kunnen ze treinen niet stiller maken? Of is de akoestiek in Brussel Centraal zodanig slecht dat alle geluiden versterkt worden? Misschien moet er eens een geluidsstudie komen. Wedden dat de geluidsnorm meermaals overschreden worden? Leg al maar oordopjes klaar voor alle pendelaars.

Stiltetrein

Ik heb er altijd al last van gehad, maar nu nog net iets meer. Omdat ik van een oorverdovende stilte kom. Maar ach, het went wel weer, zeker? De dagelijkse pendelgeluiden.

Al blijf ik pleiten voor stiltewagons. Waar mensen niet luidop praten of bellen, of het niet nodig vinden om een hoofdtelefoon te gebruiken om filmpjes te bekijken. En laat ik dan meteen maar pleiten voor goed geïsoleerde treinen met gesmeerde remmen. Zodat je ook geen vervelend gepiep en geraak hoort.

In elk geval: ik heb genoten van mijn vakantie. En van de stilte. En ik blijf nagenieten. Zelfs met een tetterend meisje naast mij. Op een krakende trein.

Ik ga op reis en neem mee… mijn treinabonnement!

Ik ga op reis. Met het vliegtuig. Dat stijgt op in Brussel. En hoe geraak ik op de luchthaven? Juist, ja. Met de trein.

Mijn grote avontuur, mijn welverdiende ontspannende reis, begint dus… met een treinrit tussen Wervik en Brussel. Ironisch niet?

Rare dingen

Het is wel anders natuurlijk. Ik vertrek op zondagnamiddag. Ik heb een grote valies bij. En mijn man is mee. Allemaal compleet andere factoren. Maar de treinreis blijft dezelfde. Vreemd hoor.

Mijn man zegt rare dingen. ‘Vanuit welke richting zal de trein komen?’. Van ginder, uiteraard. Hij staat tussen de open deur die automatisch gaat sluiten. Ik twijfel om hem te verwittigen. 😊 Op het moment dat ik zeg ‘pas op, de deur gaat zo meteen dicht’ gebeurt het ook. Hij zit ertussen. Wanneer de treinbegeleider in de wagon arriveert, haalt hij meteen zijn ticket boven. De treinbegeleider staat aan het begin, wij zitten op het einde. Tijd genoeg om dat ticket op te vissen.

Mijn man is een occasionele pendelaar. Zo één waar ik geregeld over schrijf. Ocharme. Ocharme hij. Ocharme ik.

Spannend avontuur

Maar hé, dit is anders. Dit is niet de zoveelste rit tijdens het spitsuur op mijn eigen trein. Dit is een andere rit, met extraatjes en buitengewone avonturen. Dit is het begin van mijn welverdiende reis. Met het vliegtuig. En de trein.

En de terugreis? Juist ja. 😊

Onwennige dagelijkse pendelaar

Haal een pendelaar van zijn vast traject en hij wordt onzeker. Ik ga vanavond niet van Brussel naar Wervik, maar ik ga naar Mechelen. Ik blijf logeren bij een collega. Zij neemt ook elke dag de trein. Maar een andere trein. Ik ga met haar mee.

Vrijheid

Het begint al op het werk. Als ik de trein naar Wervik moet hebben, ben ik nogal op mijn uur gesteld. Ofwel moet ik om 16u30 vertrekken om de rechtstreekse trein te halen, ofwel moet ik om 17u vertrekken, om de trein via Kortrijk te hebben. Haal ik die niet, dan moet ik een uur wachten en ben ik pas om 20u30 thuis. Ik wil dus zeker op tijd vertekken.

Ik vraag aan Jana wanneer we moeten vertrekken. ‘Hoh, rond 17u?’ Huh?! ‘Rond’ 17u? Vertrekt haar trein dan ook ergens ‘rond’ 17u30? Ze ziet mijn verbaasde blik. ‘Geen stress, er zijn 4 treinen per uur naar Mechelen. Halen we de ene niet, dan wachten we op de andere. Relax.’

Wat een luxe! Wat een vrijheid! Je kan gewoon vertrekken wanneer je werk erop zit. Het komt niet op een minuut. Waw. Zalig.

De andere trein

We komen aan bij het Meiser-station. Ik voel me wat onwennig. Ik weet zelfs niet naar welk spoor we moeten wandelen. Ik probeer toch gewoon door te stappen, zonder enige aarzeling in mijn tred. Ik weet niet welke trein er komt, vanuit welke richting, wanneer,… En dat voor een doorwinterde pendelaar!

20190425_180254

Er passeert een trein. Jana blijft zitten. Het zal dus deze niet zijn. Ik blijf ook maar zitten. We moeten de volgende hebben. Het is zo’n ‘metrotrein’. Dat ben ik niet gewend. We stappen op. Jah. Waar zit Jana normaal? Verkiest ze een bank bij de deur, in het midden? Zit ze liefst in of tegen de rijrichting? Ik word overvallen door vragen en onzekerheid!

Zie ze staan

Hoe is het mogelijk. Een pendelaar met zoveel treinuren op de teller. Met een pendelblog. En massa’s ervaring. Ze zit onzeker op de trein naar Mechelen. Ik ben bang dat ik deuren vergeet dicht te doen omdat dat niet automatisch gaat, dat ik op een plekje zit waar een vaste pendelaar zit, dat ik niet weet hoe de deuren opengaan.

Vaste pendelaars op deze trein zien mij als een vreemde. Misschien wel als iemand die ook eens de trein neemt. Misschien wel voor het eerst. Arme ik.

Ik hou Jana in de gaten. Want, uiteraard, ik weet niet waar we moeten afstappen. Of wanneer. Ik volg elke beweging van haar. Moeten we er al, of niet? Zitten we goed?

Ze bekijkt me niet raar. Ze doet normaal. Ze vraagt zelfs enthousiast: ‘kom ik nu in de pendelblog?!’. Misschien breng ik het er toch beter vanaf dan ik denk.

Maar toch. Haal me van mijn lijn, en ik flip. Die pendelaars toch.

Een feestzaal in het station

Het stationsgebouw van Wervik is verkocht. Het stond lange tijd te koop. Nadat de loketten dicht zijn gegaan. Iedereen zijn ticket via een automaat moet kopen. En we niet meer in het gebouw kunnen schuilen bij vriesweer, wanneer onze trein vertraging heeft of afgeschaft is.

20180816_184240

Ideeën genoeg

Uiteraard werd er heel fel gespeculeerd op het perron. Wie gaat het stationsgebouw van Wervik kopen? En wat gaat ermee gebeuren? Elke pendelaar heeft zo zijn eigen idee.

Hopelijk komt er een bakkerij. Dan hebben we verse croissants elke ochtend!
Voor mij mag het een krantenwinkel worden. Leesvoer te over voor op de trein!
Zolang ze er ’s ochtends vroeg koffie verkopen, is ’t voor mij allemaal goed.

We hebben allemaal ons eigen verlanglijstje. We hopen gewoon dat we mee kunnen profiteren. Dat het niet gewoon een huis wordt. Maar dat het een extra troef wordt voor het Wervikse station. Iets wat het pendelen (nog) aangenamer maakt.

Ze zeggen dat…

‘Is het stationsgebouw al verkocht?’
‘Geen idee.’

We zitten wekenlang vol spanning af te wachten.

‘Ik hoop dat de nieuwe eigenaar de klok zal terughangen!’
Ja, want onze klok is weg. De NMBS heeft de klok weggehaald om te besparen. Inderdaad. De klok verwijderen is een besparingsmaatregel. Ik had het daar eerder al over. Je leest het hier.  En hier. En ja, ook hier.  Ja, ik zeg het: over de stationsklok in Wervik kan er veel verteld worden. Maar nu is ze weg. Dus we hopen dat de nieuwe eigenaar ze terug haalt!

17343047_1473440186008560_5552222235699149459_n

Het is zover!

Ik heb gehoord dat het stationsgebouw verkocht is!

Het hoge woord is er uit. Eindelijk!

‘Ah! En wie heeft het gekocht?’
‘Iemand die nu een bakkerij heeft.’
‘Juuuuj! Een bakker!’

Je kent dat, in zo’n kleine stad. Nieuws gaat snel rond.

Wat het uiteindelijk wordt? Een bakker die er een feestzaal van gaat maken. Zeggen ze. Een feestzaal. Tja. Daar hebben we weinig aan. Op het eerste gezicht toch. Want ja, wij pendelaars zijn inventief.

Plannen plannen plannen

‘Kunnen we niet elke ochtend een pendelfeestje geven in de nieuwe feestzaal? Met koffie en verse croissants!’

Wat een goed idee. Het komt van één van mijn pendelmaatjes. We staan op onze afgeschafte trein te wachten. En dus beginnen we te fantaseren.

We kunnen de feestzaal elke ochtend afhuren. Van 6u tot 8u. En dan kunnen alle pendelaars er aanschuiven aan het ontbijtbuffet. Verse croissants, pistolets, lekkere koffie,… Aja, want de eigenaar is een bakker! Elke dag feest! We zouden blij zijn als onze trein is afgeschaft, want dan kunnen we langer aan de feestdis zitten!

Wat een geweldig idee! Een beetje zot, ook, ja. Dat weten we. De realiteit is waarschijnlijk dat er op maandagochtend nog feestvierders in het stationsgebouw zullen zijn, wanneer wij onze trein willen nemen. Dat ze waggelend over het perron gaan lopen. Hun feestmaaltijd ergens in een wachthokje achterlaten. Of de toiletten niet vinden.

Ah ja, laten we positief blijven. Het is goed dat het stationsgebouw een nieuwe toekomst krijgt. Wat het ook wordt. Maar beste eigenaar: denk toch maar eens na over die stationsklok. En dat pendelfeestje, uiteraard.

Een dagje Brussel

Ik wil me op voorhand excuseren. Ik neem niemand iets kwalijk. Ik viseer niemand. En ik hou van actieve senioren, echt wel. Maar er moet me toch iets van het hart.

Ze staan er weer. Een clubje actieve senioren. Ze staan op het perron, na een dagje Brussel. Ze gaan richting huis. Ze nemen de spitsuurtrein.

Je herkent ze onmiddellijk, die clubjes. Ze zijn altijd zo gelijkend. De leden zien er vaak hetzelfde uit, de constellatie is dezelfde en ze gedragen zich hetzelfde. Daarom dat het me van het hart moet. Het valt te vaak op. En pendelaars herkennen ze direct.

Hohoho!

Dit clubje heeft iets met cultuur te maken. Je ziet dat. En je hoort dat. Je haalt er ‘de leider’ meteen uit. Iedereen staat rond hem. Of toch zo dicht mogelijk in de buurt. Hij neemt de hele tijd het woord. Hij deelt nuttige informatie doorspekt met eigen kennis en ervaring en maakt af en toe een grapje. Waarna de hele groep in ‘hohoho’ en ‘hahaha’ uitbarst. Deftig, niet heftig.

Ze hebben er een leuke dag van gemaakt, hier in Brussel. Het was een interessante uitstap. Ze lijken allemaal tevreden. Goed gedaan, hoor, beste leider! Wat ben jij toch een kadee! Hohoho en hahaha.

Ze zijn van West-Vlaanderen. Van in de buurt van Waregem. Ik herken het dialect. Zalig dialect trouwens!

Even paniek

De trein komt aan. ‘Ho!’ merkt er iemand op. ‘Is het den dienen?’ Hij kijkt op het bord en geeft zelf het antwoord. ‘Jaja, Gent Sint Pieters!’. Hohoho, hahaha. Wat goed zeg. De trein is daar. Alles verloopt volgens plan. Ze zijn opgetogen.

Maar oei. Er heerst wat paniek. De trein komt aangereden, maar waar stappen we nu op? Er zit al veel volk op. En er staat zoveel volk op het perron. Oei oei. En wij zijn met zoveel. En wij willen zitten. Bij elkaar. Want we hebben nog zoveel te vertellen. Over de evaluatieavond en de volgende vergadering en de plannen voor de nieuwe uitstap. En we moeten toch nog eens zeggen hoe goed de leider het wel heeft gedaan. En we moeten nog veel hohoho’en en hahaha’en.

Volg de leider!

‘Naar voor!’ zegt de leider. Iedereen gehoorzaamt onmiddellijk. De eerste draait zich om en loopt recht tegen mij. Ja, ik sta daar. Ik wacht ook om op te stappen. Dat is zo. Maar dat kan niet! Paniek! De leider zei ‘naar voor’ en er staat iemand in de weg! De man blijft staan, verwacht dat ik opzij ga. Het perron is nochtans breed genoeg. Hij zoekt een uitweg. Dan toch.

De trein vertraagt. Staat bijna stil. ‘Ho!’ zegt de leider, ‘hier, hier!’. Hij keert terug. Wil de deur nemen die dicht bij hem staat. De hele meute terug. Ze staan voor de deur. Die gaat open. Iemand moet afstappen. Maar hé, dat gaat niet! Wij staan voor de deur, wij moeten naar binnen! Wij willen zitten! Bij elkaar! En bij de leider!

De leider stapt op . ‘Volg mij!’ roept hij. Volg mij, echt waar. Hij stapt naar rechts. Ik ga naar links. Ik wil niet bij hen zitten. Hoegenaamd niet. Ik heb geen zin in hohoho’s en hahaha’s. Een deel komt met mij mee.

Roepen! Roepen!

Oei oei. Chaos. Ze roepen. ‘Is er daar nog plek?’ ‘Ik ga hier zitten.’ ‘Kom hier zitten!’ ‘Maar er is daar geen plek!’ ‘Wie heeft er nog geen ticket?’ ‘Josiane, kom maar hier zitten!’ ‘Jamaar, is er daar plek?’ Josiane had zich al wat ongemakkelijk tussen de ‘gewone’ pendelaars geïnstalleerd. Wetende dat ze heel wat ambiance en nuttige info zal moeten missen.

Ze roepen van de ene coupé naar de andere. De deuren laten ze open staan, uiteraard. Een pendelaar doet ze dicht. Josiane gaat naar het andere gedeelte want ‘er is nog plekke wi’. Ze laat de deur openstaan. Andere leden krijgen het ook in de gaten: ‘er is nog plekke, kom!’. Ook zij verhuizen. De deur… juist ja.

Ze zullen nog heel wat pret beleven op de trein. Gelukkig niet naast mij. In Gent gaan de deuren op, ik hoor een hels kabaal vanuit de andere coupé. ‘Jaja, hohoho, mor allez, hahaha, mo how zeg.’ Blij dat ik daar niet zit. De man naast mij kijkt door de deur. Houden die nu écht zoveel lawaai? Hij kijkt bedenkelijk. De man vóór hem lacht luidop. ‘Ja, amai.’

Dus ja: wij pendelaars, wij begrijpen elkaar. Wij houden van actieve senioren. Maar ze nemen beter de trein buiten de spitsuren. Hohoho!

Hahaha. Nogmaals sorry.