Zalige treinrit

Ik beslis vanochtend om niet de rechtstreekse trein te nemen naar Brussel. Zo kan ik een kwartiertje langer slapen en onderweg een koffie halen. Ik ben een half uur later op het werk, maar vandaag kan dat wel.

De rustige trein

Als ik in Wervik de trein om 7u29 naar Brussel wil nemen, stelt de app voor dat ik in Gent overstap. Maar dat doe ik zelden of nooit. Ik stap in Kortrijk over, en neem de trein die via Oudenaarde naar Brussel spoort. Die komt iets later aan, maar is veel rustiger. Er zit weinig volk op bij de start, er komt geleidelijk aan wat volk bij en pas vanaf Denderleeuw kan het druk worden.

In Kortrijk heb ik een kwartier tijd om over te stappen. Ik haal een koffie. ‘t Is rustig: er staat geen rij aan de kassa, leve de vakantie! 

De zon en een boek

Nog een voordeel aan die trein die vanuit Kortrijk via Oudenaarde naar Brussel rijdt: hij staat al in Kortrijk op mij te wachten wanneer ik met de trein vanuit Wervik aankom! Ik hoef dus niet in de kou of de wind op het perron te wachten. Ik kan mij al installeren.

Ik zet mij aan het raam. (Dat doe ik altijd.) Ik zet mijn koffie op het tafeltje en haal mijn boek boven. De zon schijnt. Het is rustig. Zalig.

20190813_115410.jpg

Ik begin te lezen, maar vermoeidheid overvalt me. Ik leg mijn hoofd op het tafeltje. Dat kan, want niemand zit naast of voor me. De zon schijnt op mijn gezicht. Zalig. Het lijkt wel vakantie. Eventjes vóór de dag begint, met een koffietje en je ogen dicht met je snoet in de zon zitten. Ik hoor zachtjes muziek die uit de oortjes van een jongeman komt, die enkele stoelen verder zit. Het stoort niet. Ik hoor geblader van een boek. Ik hoor een zetel zachtjes kraken. Ik ontspan. Ik geniet. Van de rust, van de zon, van de stille geluiden.

Me time

Mijn sporthorloge trilt. ‘Tijd om te bewegen!’. Niets daarvan. Ik blijf zitten. Ik moet blijven zitten. Met mijn hoofd op het tafeltje, mijn snoet in de zon. Niks moet. Dat is wat ik bedoel met me-time. Treintijd is me-time. Ik geniet.

In Oudenaarde stapt een man op. Hij komt schuin voor me zitten. Hij heeft oortjes in, en gaat languit in de zetel zitten, doet zijn ogen dicht. Ik leg mijn hoofd weer op het tafeltje. We rijden zachtjes verder.

Een oma stapt op met haar kleinkind. De stilte is verdwenen, maar de rust niet. Het kindje brabbelt, de oma antwoordt zachtjes. Ik voel de zon en beeld me in dat ik aan het zwembad lig op een Canarisch eiland. Ik hoor de kindjes aan het zwembad, het geblader in een boek. Ik droom zachtjes weg.

De trein komt exact op tijd toe in Brussel Centraal. Ik ben helemaal ontspannen, ik neem het vleugje vakantiegevoel mee. Wat een zalige start van de werkdag.

Leve de vakantie, leve de treinen die op tijd rijden.

Advertenties

De trein rijdt, maar hij is afgeschaft

Wat een knoeiboel weer gisteravond. Ik moet op een vergadering zijn, dus ik moet echt wel de rechtstreekse trein naar Wervik hebben. Helaas, in Brussel Centraal staat op het bord ‘deze trein rijdt vandaag niet’. Lap.

Ik zoek op de app hoe ik zo snel mogelijk in Kortrijk geraak. Mijn rechtstreekse trein rijdt volgens de app wél! Duidelijke communicatie! Maar daar is een duidelijke verklaring voor.

20190814_072947

De app werkt alleen als de trein rijdt. Dat wist ik al eerder. Dat kan je hier lezen. Dus wie nu nog snel even checkt op de app of hij thuis geraakt, denkt van wel. Maar de trein rijdt niet. Straf.

Ook straf: mijn trein is weeral kapot. Om de haverklap moet hij hersteld worden. Is het wachten tot hij helemaal uit elkaar valt?

Privé-chauffeur

Bon, het leven gaat door, ik moet thuis geraken. Er staat een trein naar Kortrijk vertrekkensklaar, ik kan hem nog net halen. In Kortrijk zal ik drie kwartier moeten wachten op de trein naar Poperinge. Probleem, want dan ben ik toch te laat voor mijn vergadering. Ik stuur een lief berichtje naar mijn man. Of hij tijd en zin heeft om mij te komen halen in Kortrijk. Uiteraard doet hij dat :-).

Het is toch ongehoord dat ik een privé-chauffeur moet inschakelen om op tijd thuis te geraken?

De trein rijdt toch! Of niet?

‘Dames en heren, we komen aan in het station van Kortrijk. Treinen bij vertrek: de P trein naar Poperinge om 18u22.’ Huh???? Dat is de trein die afgeschaft is! Is die toch in Kortrijk geraakt? Staat mijn man voor niets op de kiss and ride op mij te wachten?

Ik check de app. Volgens de app rijdt hij. Dus toch? Hoe kan dit nu?

Ik stap af in Kortrijk. Moet ik nu aan mijn man vertellen dat hij voor niks naar Kortrijk is gereden? Ik check de borden. Bij de trein naar Poperinge staat ‘afgeschaft’.

Hier word je toch niet goed van?

20190814_073102

Ik probeer altijd vriendelijk te blijven in mijn communicatie op Twitter. Maar ik laat me even gaan. Dit kan toch niet? Hoe is dat nu mogelijk? De trein is anderhalf uur geleden afgeschaft en de treinbegeleider weet van niks. Arme man. Hoe kan je op die manier reizigers goed informeren? Hoe kan je in godsnaam aan reizigers uitleggen dat het aanspreekpunt op de trein eigenlijk gewoon helemaal niet op de hoogte is van wat er met de treinen gebeurt?

We komen met de auto aan in Kortrijk. Ik krijg een laatste bericht van de NMBS op Twitter. ‘Bevestiging van verkeersleiding: trein is effectief afgeschaft.’

Tja. Dat weet ik intussen ook. Hij stond daar namelijk niet in Kortrijk.

Dit is amateuristisch. Dit is klantonvriendelijk. En beschamend voor het eigen personeel. Dit is niet ok, beste NMBS.

Herkend!

Het is gebeurd! Iemand heeft mij herkend op te trein. ‘U bent toch pendelaarwervik? Die vrouw die verhalen schrijft over deze treinrit?’

Spannend zeg!

Fan of niet?

Ik weet niet wat de man van mij en mijn verhalen denkt. Misschien vindt hij wel dat ik overdrijf. Dat ik zaag. Dat ik beter gewoon de auto neem. Misschien werkt hij bij de NMBS of Infrabel. En wil hij zich verdedigen. Misschien vindt hij mijn schrijfsels gewoon onzin.

Ik ben verrast dat hij me herkent en me aanspreekt. Maar ik ben vooral een beetje bang voor wat volgt. Misschien begint hij wel een hele scheldtirade. En ik kan niet weg. Ik zit vast op de trein. En we zitten vlak tegenover elkaar.

Snel, nu het nog kan!

We zitten al bijna anderhalf uur recht tegenover elkaar. We zijn bijna in Menen. Hij heeft de hele rit niks gezegd. Geen teken van herkenning, geen poging om me aan te spreken. En nu plots wel. Heeft hij gewacht tot vlak voor zijn halte? Wil hij snel kunnen wegrennen nadat hij mij de huid heeft vol gescholden?

Ik weet niet goed wat te doen. Ik zeg schuchter ‘ha, ja dat ben ik, jaja!’ en ik glimlach. De man glimlacht terug. ‘Ik lees je verhalen graag. Ze zijn zo herkenbaar. Ik neem dezelfde trein elke dinsdag. Het is zo waar wat je schrijft.’

Oef!

Een fan! Een medependelaar! Een begrijpende ziel! Wat een opluchting.

We begrijpen elkaar. We delen onze ervaringen. Ik vertel welke verhalen hij nog kan verwachten. Hij knikt instemmend.

In Menen moet hij er af. Hij heeft echt wel tot het laatst gewacht om mij aan te spreken. Had hij zelf schrik? Misschien was hij wel bang dat ik een norse vrouw zou zijn. Dat ik zelf een scheldtirade zou afsteken. Omdat hij zich onbewust gedragen had als een vervelende pendelaar zoals in één van mijn verhalen. Of omdat hij nu zélf het onderwerp van een verhaal zou zijn.

Ja, hij is het geworden. Het onderwerp van dit verhaal. Niet om zijn vervelend gedrag. Maar om zijn attentie en vriendelijkheid. Het was een waar genoegen, beste fan! Tot een volgende keer!

 

Een dikke buik in mijn gezicht

Ik pendel met een handtas en een rugzak. Ik hou die altijd bij mij. Handtas op mijn schoot (handig extra tafeltje!), rugzak tussen mijn voeten. Waarom ik geen gebruik maak van het bagagerek? Hierom:

Overlevingspakket

Mijn rugzak zit vol spullen die ik gedurende mijn bijna twee uur durende treinrit graag bij de hand heb. Ik heb leesvoer bij. Ik heb drank bij, ontbijt, tussendoortjes, oplaadkabeltjes, een laptop, een hoofdtelefoon, … Kortom, alles wat ik tijdens mijn treinreis nodig zou kunnen hebben.

Ik wil niet allerlei manoeuvres moeten uitvoeren telkens ik iets uit mijn rugzak wil halen. Ik wil mijn medereizigers niet storen wanneer ik klaar ben met mijn krant en mijn boek wil lezen. Of wanneer ik zin heb in die appel. Of mijn hoofdtelefoon wil opzetten.

Alles op voorhand uit mijn rugzak halen? Geen doen! Dan ligt het tafeltje vol en kan niemand er nog gebruik van maken!

Neen, alles bij de hand hebben , dat is handig. En sociaal. Ik heb het aan den lijve ondervonden.

Zoek dekking!

De trein stopt in Gent. Pendelaars stappen af, anderen stappen op. Vrouwen met rugzakken, mannen met laptoptassen, mannen met veel te zware boekentassen. De man die naast me komt zitten, gooit zijn zware boekentas op het bagagerek. Even dekking zoeken. Oef!

De man heeft de inhoud van zijn tas niet nodig tijdens zijn treinrit. Hij stelt zich tevreden met zijn krant die hij in zijn hand houdt en zal waarschijnlijk wel een dutje doen. Hij ziet er afgepeigerd uit.

Zweetoksels en dikke buiken

Fijn zo. Spullen aan de kant. Rust op de bank. Tot….

De treinbegeleider langskomt. Oh ja, zie ik de man denken: waar heb ik mijn abonnement nu ook al weer gelaten? In mijn broekzak? Hij leunt tegen me aan terwijl hij al zijn broekzakken controleert. Nope.

In mijn portefeuille? Nope. In mijn jas misschien! Nope. Aja! In mijn boekentas! Even kijken…

De man staat recht. Hij buigt voorover, naar het bagagerek toe. Zijn buik hangt net voor mijn gezicht. Zijn zweetoksels bevinden zich boven mijn neus. Ik kan nog net onderduiken voor hij even naar rechts zwenkt en zijn dikke pens in mijn gezicht zwiept. Hij zoekt en zoekt. Valt bijna op mijn schoot.

Hij moet uiteindelijk zijn laptoptas van het bagagerek afhalen. Hij stampt net niet op de tenen van de mevrouw voor hem. We kijken allemaal angstig naar zijn verwoede pogingen in zijn zoektocht. Niemand wil voeten op zijn tenen, buiken in zijn gezicht of tassen op zijn hoofd.

Uiteindelijk vindt hij zijn abonnement. Oef! Gezwind zwiept hij zij laptoptas weer op het bagagerek. Ze vliegt rakelings langs mijn oor.

Daarom dus

Daarom dus. Daarom hou ik mijn spullen bij. Ik zet alleen spullen op het bagagerek die ik tijdens mijn treinrit niet nodig heb.

Rugzak dicht bij mij. Tussen mijn voeten. Geen pendelaar die er last van heeft. En niemand heeft last van mijn dikke pens.

Oef oef oef

Ik heb een paar weken op verplaatsing gewerkt. Ik had geen trein nodig. Wat een geluk! Want hitte en de trein, dat gaat niet samen. Nu ja, koude en de trein, dat gaat ook niet samen. Maar goed, ik ben aan heel wat rampen en ongemakken ontsnapt!

Durven ze?

Ik vraag me in de eerste plaats af of de spitsuurtreinen van Poperinge naar Brussel en terug wel gereden hebben. Het zijn oude boemeltreinen, zonder airco, met kleine raampjes die een hels lawaai veroorzaken als je ze openzet. Het is er al niet te doen als het buiten 27 graden is. Ik schreef er eerder al over. 

Ik mijd die trein als het warm is. Ik neem liever een aircotrein, waarmee ik wel later thuis ben, maar ik overleef het tenminste. Ik heb geen ademnood, ik zwem niet in mijn eigen zweet en mijn oren worden niet gemolesteerd.

Maar nu, 30 graden, 35 graden, 40 graden! De ergste hitte ooit. Zet de NMBS deze trein dan in? Niemand kan een rit in zo’n trein toch overleven bij zulke temperaturen? Ik vraag het mij af. Ik heb het niet gecheckt, ik wou enkele weken echt ‘spoorloos’ zijn. Maar mocht iemand het weten, laat van je horen!

Een schande

De ellende blijft uiteraard niet uit. Ik ben niet verwonderd wanneer ik lees dat de hulpdiensten moeten tussenkomen omdat mensen onwel worden in overvolle, oververhitte treinen. Het is een schande. Wat hadden jullie dan verwacht, beste NMBS? Je legt extra treinen in naar de kust, maar de treinen die mensen terug naar huis moeten brengen, schaf je af, wegens de hitte. Hoe geraken die mensen dan thuis? Daar moet je toch over nadenken wanneer je treinen afschaft? Nadenken, ja…

Het is onverantwoord wat er gebeurd is. Je kan mensen niet vervoeren in een volgepropte trein met zulke temperaturen. Dat kan gewoon niet. En dan moeten de hulpdiensten het maar oplossen. En staan de mensen om middernacht nog in het station.

Een schande.

Vloeken en zuchten

Ik heb genoten van mijn treinvrije weken. Ik heb meermaals zuchten van opluchting geslaakt. Oef oef oef en oef gedacht. En tegelijk gevloekt om de miserie van de andere pendelaars.

Volgende week begin ik er weer aan. Ik duim. Voor mezelf. En al de rest.

De omgekeerde wereld

Ik moet in Aalst zijn. We gaan er een hele dag brainstormen met het team van De Inspecteur. En ’s avonds gaan we uit eten. Iedereen gaat ervan uit dat ik met de trein kom. Ik ook.

Tot ik mijn reisroute bekijk. Ik zou om 9u in Aalst moeten zijn. Maar met de trein ben ik er om 8u11 of op 9u11. Te vroeg of te laat dus. Om nog maar te zwijgen wanneer ik ’s avonds een trein terug naar huis heb. Ik zie het al voor me: ik moet het etentje nog vóór het dessert verlaten om mijn trein te halen, en ik geraak maar tot in Kortrijk.

In shock

Ik beslis om met de auto te gaan. De omgekeerde wereld. Onderweg krijg ik berichtjes van collega’s die ook op weg zijn naar Aalst. ‘Ik ben ook aan het treinpendelen!’ Ik niet. ‘Ik kom je halen aan het station!’ Niet nodig, ik ben met de auto.

De Pendelaar is met de auto. De rest is met de trein. ‘De omgekeerde wereld’ stuurt mijn collega me. Ik denk dat ze een beetje in shock zijn. Ze willen berichtje sturen, ervaringen uitwisselen. ‘Ik was vergeten hoe klein een zitplaats kan zijn op een overvolle trein.’ Ik deel de ervaring helaas niet. Ik zit in mijn auto, met de airco op, de radio aan, in een comfortabele zetel, zonder storend gebabbel of getelefoneer. Ik heb ruimte zat.

Oja, ik sta een beetje in de file. Een beetje maar. Genoeg om te bedenken dat ik dat écht niet elke dag wil. Maar ik ben op tijd in Aalst, niet te vroeg, niet te laat. Ik heb er iets meer dan een uur over gereden. Met de trein zou ik bijna twee uur onderweg zijn.

Vrijheid

’s Avonds, tijdens het etentje, moet ik niet de hele tijd op mijn klok kijken. Ik kan naar huis gaan wanneer ik wil. Zalig. Ik krijg berichtjes van collega-pendelaars. ‘Zweten en puffen op een overvolle trein.’ Ik krijg een foto van een overvol perron. ‘Ze kunnen de trein niet ontkoppelen wegens de warmt. We moeten een andere trein nemen.’

Wat ben ik blij dat ik met de auto ben. Het is rustig op de weg. Ik luister naar de radio, zing luidkeels mee met Johnny Logan. Thuisgekomen kijk ik of ik met de trein thuisgeraakt zou zijn. Ik zie veel rood op de app. Alle treinen van Aalst naar Wervik hebben minstens een kwartier vertraging. Een trein is afgeschaft.

Oef zeg. De auto was een goede keuze. Voor vandaag dan toch. Morgen neem ik de trein. Want ja, ik ben een pendelaar.

Excuses van de NMBS!

Ja, het was me wat vorige week. ’s Avonds twee uur later thuis, ’s ochtends een afgeschafte trein die volgens de app gewoon reed. Ik heb me een beetje (!) kwaad gemaakt. Op mijn blog en op Twitter. En ik heb excuses gevraagd. En gekregen! Jawel.

Pech

Dat ik twee uur later thuis was ’s avonds, dat is de wet van Murphy, zegt de NMBS. Twee treinen waren in panne gevallen. Net de treinen die mij thuis moesten brengen. Pech dus.

Ja, pech. Echt pech? Ik weet het niet, hoor. Mijn trein is een oude trein. Hij is al verschillende keren in panne gevallen. Zo was de tractie eens kapot. Dat lees je hier.  De locomotief heeft het al verschillende keren begeven, met vertraging tot gevolg. Of de trein werd ’s ochtends afgeschaft door één of ander ‘technisch probleem’. Mijn treinbegeleider heeft zelfs ooit eens gezegd ‘dames en heren, onze trein valt bijna uit elkaar.’ Echt geruststellend is dat niet.

Dus ja, als je oude treinen inzet, dan is de kans dat ze pech hebben groot. Dus zo toevallig is het dan ook weer niet. Murphy passeert al eens rapper op versleten treinen.

Werk aan de app

De NMBS geeft mij volledig gelijk als ik zeg dat de app niet goed werkt. En daar is een verklaring voor.

De app werkt goed op het moment dat treinen rijden.

De app werkt met sensoren. Als de trein aan een sensor passeert, wordt dat geregistreerd. Zo weet de app of je trein op tijd of te laat aan die sensor is gepasseerd en vermeldt hij +0, +1, +2 enz. Maar als je trein niet rijdt, passeert hij niet aan een sensor, en weet de app van niks!

Dus als je trein geblokkeerd staat, of je trein moet nog vertrekken, krijgt de app geen info binnen. Dan moet dat manueel ingevoerd worden. En dat gebeurt niet, of op het laatste moment. Dus als jij 10 minuten moet wandelen naar het station, dat het vertrekpunt is van de route, dan weet je nooit op tijd of je trein wel rijdt of niet.

Toppriotiteit

Ik ben al blij dat de NMBS weet dat er iets schort aan het systeem. En meer nog: het is een topprioriteit om die app beter te maken. Om de informatie naar de reiziger beter te stroomlijnen. 

Hoera! Maar je kent dat: dat is veel werk en dat kost veel geld. Dus het zal nog een paar jaar duren voor alles werkt zoals het moet. En het is ook voor de NMBS frustrerend.

Allez vooruit, we zijn dus allemaal gefrustreerd. Maar of dat de pijn verzacht?

In elk geval: een pluim en een dikke dankjewel voor de mensen die het Twitteraccount van de NMBS beheren. Bedankt om te proberen onze frustratie te temperen. Bedankt om informatie te zoeken die we zelf niet krijgen. En om zo geduldig te zijn. Bedankt.